Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

ΧΑΡΑ




«Είναι χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους» .

Πως της είχε κολλήσει αυτό πρωί-πρωί δεν μπορούσε να καταλάβει. Μπορεί να ήταν....... και στίχος από κάνα τραγούδι, μπορεί και να το άκουσε από κάπου και δε θυμάται από πού, τέλος πάντων, της άρεσε που το πρωινό της, κυριαρχούσε απ αυτή τη σκέψη.
Είχε πολύ καλή διάθεση. Είπε να πάρει το ποδήλατο να κάνει μια βόλτα. Καθώς το έβγαζε στο δρόμο, την είδε ο ταχυδρόμος.

«Μπράβο ρε Αννούλα, έτσι να σε βλέπουμε να φτιάχνει η μέρα μας»

Ήταν όμορφη κοπέλα. Η ίδια, εύρισκε διαρκώς ελαττώματα πάνω της, αλλά…… άρεσε…και της άρεσε που άρεσε. Ένοιωθε πολλές φορές τα βλέμματα των αρσενικών καρφωμένα πάνω της, ιδίως όταν ήταν περιποιημένη. Υπήρχαν βέβαια και φορές, που δεν ήθελε να την θαυμάζουν, ερχόταν σε δύσκολη θέση και όλοι της έλεγαν ότι με τον καιρό, θα το συνηθίσει και δεν θα την πειράζει.
Οι περισσότερες «φίλες» ζήλευαν κι όλο καρφιά πέταγαν , αλλά υπήρχαν και φίλες πραγματικές, που πιθανά, δεν έβλεπαν πια την ομορφιά της. 
Ήθελε να πιστεύει ότι δεν είναι σέξι, απλά όμορφη. Τα σχόλια πολλών αρσενικών, δήλωναν το αντίθετο..αλλά δε βαριέσαι… υπάρχουν και πεινασμένοι άντρες.
Σήμερα ένοιωθε καλά και είχε περιποιηθεί τον εαυτό της . Κι άμα νοιώθεις καλά, πρέπει να δείχνεις και καλά, έλεγε η μητέρα της.
Έμοιαζε σαν Αγγλίδα που πάει βόλτα στην εξοχή. Μοντγκόμερυ, φούστα μακριά, μπότες, μαντήλι στο λαιμό και σκουφί. Μπορεί να θύμιζε δεκαετία seventies, αλλά καλό seventies.
Κάθε εποχή έχει να σου δώσει τα καλά της, έλεγε η μητέρα της, να τα βρίσκεις και να τα παίρνεις.
Αγγλιδούλα σε εξοχή έμοιαζε, σε εξοχή να πάμε. Το προάστιο που ζούσε είχε και το πράσινό του κι έδινε έτσι μια ευχάριστη διάθεση, όποτε κυκλοφορούσες. Είχε και ήλιο σήμερα , είχε φύγει η πολύ παγωνιά, μια χαρά.
Στη στροφή του δρόμου είδε και τον σύγχρονο λαχανόκηπο, την λαϊκή αγορά. Είχε κόσμο, κατέβηκε από το ποδήλατο, και πέρναγε μέσα από τον κόσμο ,ήταν και μια άλλη κοπέλα που το είχε γεμίσει σακούλες το δικό της , μια χαρά καροτσάκι. Της άρεσε να βλέπει τους γεμάτους πάγκους.
 Έβλεπε μια εικόνα λογικής αφθονίας σε μια δύσκολη εποχή. Στο τέλος της λαϊκής, ήταν η αγαπημένη της γωνιά, τα λουλουδάδικα. Χρώματα κι αρώματα που θυμίζουν άλλες εποχές… είπαμε Αγγλική εξοχή. Καθόταν και κοίταζε. 
Ήταν εντυπωσιακό ότι οι γυναίκες που πουλάνε λουλούδια στις λαϊκές είναι απεριποίητες, τόσο, που να φαίνονται άσχημες. Μήπως ήταν διαφημιστικό κόλπο, για να φαίνονται πιο ωραία τα λουλούδια; Marketing παντού.

«Να αγοράσω κάτι ;» δεν είχε λεφτά μαζί της… ίσως για ένα καφέ κι ήταν στον προβληματισμό.

Με την άκρη του ματιού της αρχικά, και μετά κατευθείαν είδε τον κύριο. Ο κύριος πρέπει να ήταν κοντά στα πενήντα, αλλά είχε έναν αέρα που θύμιζε παλιότερες εποχές. Θα μπορούσε να ήταν και bonviver ογδοντάρης. 
Αυτό που ήταν εντυπωσιακό, ήταν το χαμόγελό του. Έντονο, μεταδοτικό, σίγουρο. Κρατούσε μια τεράστια αγκαλιά λουλούδια (θάταν και πενήντα κομματια). 

Η πρώτη της σκέψη ήταν «τυχερή η γυναίκα του» η δεύτερη «τυχερή η κοπελιά του»

Το επόμενο που της έκανε εντύπωση, ήταν ότι της φάνηκε ότι έδωσε λίγα χρήματα, μικρό αντίτιμο, για όλη αυτή την αγκαλιά. «κρίση και στις λαϊκές».

Και ξαφνικά βγάζει ένα λουλούδι απ την αγκαλιά και το δίνει στην απεριποίητη πωλήτρια. Φωτίζεται το χαμόγελό της, κόβει το μεγάλο κοτσάνι και καρφώνει το άνθος στα μαλλιά της. Με χαμόγελο εξυπηρέτησε την επόμενη πελάτισσα.
Μόνο στις ταινίες είχε δει μια τέτοια κίνηση, και φυσικά της έκανε εντύπωση.

«Τι είναι αυτός, πλάκα θα έχει» και τον παρακολουθούσε με το βλέμμα

Και τότε, βγάζει ένα άλλο λουλούδι απ την αγκαλιά και το δίνει σε μια γιαγιά που φαινόταν συνοφρυωμένη. Με το που παίρνει το λουλούδι έδειξε απορημένη, μετά χαμένη και στη συνέχεια χαμογελαστή, όταν τον έβλεπε να απομακρύνεται βιαστικά.

Και τρίτο. «να έχετε μια καλή ημέρα κυρία μου» σε μια άλλη γυναίκα, όχι τόσο μεγάλη, όσο απελπισμένη. Η ίδια αντίδραση ,απορία, χάσιμο, χαμόγελο.

«τρελός είναι αυτός;» τον έβλεπε να βγαίνει στην πλατεία και τον είδε να πλησιάζει μια άλλη γιαγιά.

Δεν έκανε δεύτερη σκέψη. Καβάλησε το ποδήλατο και σε ένα λεπτό ήταν σε μια διακριτική απόσταση. Τον παρακολουθούσε. Τον παρακολουθούσαν κι άλλες δύο κοπέλες που κάθονταν κοντά στο συντριβανάκι. Όμορφες κοπέλες.

«Έλα φίλε, βρήκες αυτό που ψάχνεις. Θα πιάσουν τόπο τα λουλούδια.» και παρακολουθούσε με ύφος γάτας που έχει εντοπίσει ποντίκι.

«Α ! αα!» πάλι καλά που δεν το φώναξε. Τις προσπέρασε χωρίς καν να τις δει και πήγε σε μια χοντρή που θύμιζε ρωσίδα καθαρίστρια. Και της έδωσε ένα λουλούδι.

«Να έχετε μια όμορφη μέρα»

Οι κοπελιές που ήταν έτοιμες, είτε να ευχαριστηθούν είτε να χλευάσουν, έμειναν με την επιθυμία….πιθανά να θύμωσαν και λίγο.
Εντάξει την πήρε την απόφαση , θα τον ακολουθήσει και πιθανά θα τον προκαλέσει. Άφησε το ποδήλατο και με βιαστικά βήματα τον ακολούθησε.
Κι άλλη γιαγιά, κι άλλη άσχημη, και δυο ηλικιωμένες, και δυο απελπισμένες και της φάνηκε ότι ο κύριος «δημιουργούσε» χαμόγελα. 
Είχανε τρία τέσσερα λουλούδια και πήρε την απόφαση να σταθεί μπροστά του να του «κολλήσει» Δεν συνήθιζε να κάνει τέτοιο, δεν της χρειάστηκε ποτέ.
Στάθηκε της χαμογέλασε τυπικά, την προσπέρασε.

«Μήπως μπορώ να έχω κι εγώ ένα λουλούδι ;»

Την άκουσε, γύρισε, της το έδωσε σιωπηλός, έμειναν άλλα δυο , συνέχισε το δρόμο του. Πρόλαβε και τον είδε στα μάτια , δεν της φάνηκε να έχει ψυχολογικά προβλήματα ο κύριος. Ήταν ήδη στο δεύτερο έτος στη σχολή, και είχε πια μάθει πώς να ξεχωρίζει με την πρώτη ματιά, κάποια δυσαρμονία. Μια χαρά ο τύπος. Αισθανόταν σα να της είχε φτιάξει η μέρα, σα να είχε δικαιωθεί η καλή της διάθεση. Καιρός να το πάμε μέχρι τέλους.
Ο κύριος είχε καθίσει στο γωνιακό τραπέζι ενός καφέ. Έμοιαζε να κοιτάει δεξιά-αριστερά σα να μην ήθελε να τον αναγνωρίσει κανείς . Πως κάνουν οι διάσημοι ; Κάτι τέτοιο. Μόνο που αυτός δεν ήταν διάσημος….. και δεν πίστευε ότι ήταν.
Πάμε σ αυτά που ξέρουμε. Γλώσσα του σώματος. Μμμμμ Πόδια στάση κορμιού, χέρια μμμμ όχι δεν περιμένει κάποιον, όχι….. δείχνει ευχαριστημένος με τον εαυτό του , και δικαίως, όχι…. δεν είχε κάνει κάτι τέτοιο πρώτη φορά.

«Είσαι όμορφη , δημιουργείς ευχάριστα συναισθήματα, φόρεσε το χαμόγελό σου», είπε στον εαυτό της.

Και πήγε και στάθηκε δίπλα του. Στάση γερακιού, αυτή ψηλά αυτός χαμηλά. Κρατούσε τη θέση του κυρίαρχου. Πως κάνουν στις ανακρίσεις;..κάτι τέτοιο. Ο κύριος έδειξε μια μικρή απορία στην αρχή, αλλά μετά χαμογέλασε σα να ήξερε τι τον περίμενε.

«Γιατί το κάνετε αυτό ;» του είπε

Αντί για κλασσική απάντηση – ερώτηση του στυλ : ποιο ; ποια είστε ; τι έκανα; Τι θα πάρετε ;…
 Είπε

«Δεν πιστεύετε ότι κάθε γυναίκα δικαιούται και ένα λουλούδι

; Έτσι κι αλλιώς ομορφαίνουν τον κόσμο»

«Ναι δικαιούνται, όλες δικαιούνται…ακόμα και οι όμορφες»

«Δεν διαθέτω τόσα χρήματα για να αγοράσω για όλες, πιστεύω ότι κάποιες έχουν μεγαλύτερες ανάγκες από κάποιες άλλες. Με το ένστικτο πάω. Πιστεύω ότι τους δίνω κάποια χαρά, είναι το χόμπι μου αυτό»

«Τους δίνετε μεγάλη χαρά, απ όσο μπόρεσα να διακρίνω…..αλλάμόνο γι αυτό το κάνετε ;».

«Τον Οδυσσέα Ελύτη τον έχετε ακουστά ;»

«Τον ποιητή ; ναι βεβαίως»

«Αν πέσουν στα χέρια σας «τα ρω του έρωτα» υπάρχει εκεί μια φράση, που έχει σχεδόν καθορίσει τη ζωή μου και την βρίσκω και πολύ δίκαιη»

«Ναι ε ; .. και τι λέει ;»

«Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή»


2 σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...