Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

ΓΑΛΑ και ΚΟΥΛΟΥΡΙ






Ιστορίες απλές (πιθανά αληθινές) όπως θα έπρεπε να είναι και η ζωή μας......κοιτάζοντας προς τον συνάνθρωπο έστω και για ΜΙΑ ΜΕΡΑ...



Του έκανε εξαιρετική εντύπωση. Πρώτα απ όλα δεν έμοιαζε με ζητιάνα. Δεύτερο το παιδάκι της ήταν χαρούμενο και έπαιζε δίπλα με μια κούκλα. Απ τις καλές τις κούκλες . Τρίτον ήταν χαμογελαστή κι όχι κακομοίρα.
Αλλά απ την άλλη, δυο κυρίες μπροστά με τα καρότσια τους την απόφυγαν. Ούτε καν γύρισαν το βλέμμα να την δουν .

Του έκανε εντύπωση. Βέβαια φοβόταν και δεν φοβόταν. Ο Χάρης είχε την δύναμη και την ανεμελιά των 20 χρόνων του. Στην ηλικία που όλα διαπραγματεύονται με όρους που γουστάρεις. Του τόπε ο πατέρας του. 

« Θες το αυτοκίνητο για το βράδυ ; Πήγαινε να κάνεις τα ψώνια της μητέρας σου. 
 Αγαπιόντουσαν οι γέροι του. Θέλανε να μείνουμε μόνοι στο σπίτι για να «κυνηγηθούνε» ; 

Τον έπιανε σιχαμάρα μόνο και με τη σκέψη. Ο πατέρας του κι η μάνα του. Αν είναι δυνατόν !!

Το θέμα είναι η αγάπη έλεγε συχνά η μάνα. 
«Αγαπάς τον άλλον , ξέρεις ότι τον εμπιστεύεσαι ; τελείωσε . Όλα μαζί του γίνονται.
 Όλα μαζί του συζητιούνται.. έστω. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει την αγάπη . Το πιστεύεις αυτό Χαρούλη ; Έχουν μεγαλώσει μες την αδιαφορία και πολλές φορές στη βία. Λίγοι και άτυχοι. Αγάπα λοιπόν . Μόνο καλά θα σου φέρει η αγάπη . Η αγάπη όλα τα …»… κολλημένη η γριά με τις μελωδίες του 80. 

 Να μην ήμουνα ροκαμπιλάς θα σούλεγα τι θα μου έκανε η αγάπη στο πανεπιστήμιο. Με τις πέτρες θα με είχανε . Φαντάσου να μίλαγα για αγάπη στους διαδρόμους…

Την είχε φτάσει. Έκανε πως έψαχνε την λίστα με τα ψώνια στην τσέπη του. Δεν τον πλησίασε απλά του χαμογελούσε.
Πως τούρθε και είπε εκείνο το «Καλησπέρα» ούτε που το κατάλαβε. ΄Εφυγε μόνο του απ τα χείλια του.

«Καλησπέρα»
 Ούτε καλησπέρα λεβέντη μου , ούτε καλησπέρα παλληκάρι μου (που λένε συνήθως οι ζήτουλες. Έτσι να σ ανεβάσουν για να σου πάρουν τα φράγκα. Που θα τους τα δώσεις για σ αφήσουν ήσυχο. Δεν έχεις άλλο λόγο.

«Να σε παρακαλέσω κάτι;» Λίγο αυταρχικά, λίγο απόλυτα, λίγο σίγουρα, καμία σχέση με το «έχω ανάγκη», «το παιδί μου» και τέτοια.


Πρέπει να κατέβασε το κεφάλι σε ένδειξη συγκατάθεσης. Δεν το κατάλαβε γιατί. Κατάλαβε ότι το κατέβασε. 

«Μα γιατί δεν την κάνω ;» Και είδε το μαντήλι στο λαιμό. «Τις γυναίκες τις καταλαβαίνεις απ τα αξεσουάρ» έλεγε η γιαγιά. (παλιά μοδίστρα, ζούσε και λίγο στην εποχή της. )

«Όσο λιγότερο το εντοπίζεις , τόσο καλύτερα. Αυτό σημαίνει ότι είναι αρμονικό . Ότι σου προκαλεί μια ευχάριστη διάθεση, χωρίς να ξέρεις γιατί. Σαν ένας αέρας από λεπτό άρωμα.»

 Άσε μας ρε γιαγιά εξακολουθείς και ζεις στο 60.

Το μαντήλι λοιπόν. Σίγουρα μετάξι. Σίγουρα διακριτικό. Σίγουρα τόψαξε. Ίδιο χρώμα με τα παπούτσια.

 « Μην κοντοστέκεσαι Χάρη ξεκόλλα»

«Αν έχεις την καλοσύνη, αν προλάβεις κι αν μπορείς να διαθέσεις...»

Άνοιξε έντονα τα μάτια του. «Μούρχεται με σικ τρόπο».

«Θα μπορούσες να μου αγοράσεις ένα μικρό κουτί φρέσκο γάλα κι λίγο ψωμί ; Ένα κουλούρι.. κάτι τέτοιο ;»

Έφυγε γρήγορα. Δεν έδωσε απάντηση. Πήρε το καρότσι και χώθηκε στο μαγαζί.
Στο ταμείο είχε ουρά. Είχε και του κόσμου τα πράγματα. Άρε μάνα. 10.000 φαγητά θα φτιάξεις πάλι και θα λυσσάξεις που δεν τα τρώμε. Είχε πάρει και το κρουασάν με τη σοκολάτα. Αλλά …αλλά κοίταγε το μικρό γάλα και τα δυο κουλούρια πάνω πάνω. 

«Κι αν έχει φύγει, κι αν μου έχει κάνει πλάκα» «Σιγά …θα φάω το κουλούρι και για το γάλα θα πω ότι έκανα λάθος…. Έλα μωρέ.. ασχολείσαι…»

Βγήκε με το καρότσι , κι ήταν εκεί. Στο ίδιο ακριβώς σημείο. Του χαμογέλασε διακριτικά. Όχι σαν κάτι να περίμενε απ αυτόν ..αλλά σα να βλέπει έναν άγνωστο ένα συμπαθητικό νέο.

 « Μια και είναι εκεί να της τα δώσω μην τα κουβαλάω σπίτι κι αρχίζω τις εξηγήσεις»

Την πλησίασε. «Ορίστε»

«Σ ευχαριστώ πολύ» Πήρε τα πράγματα. Το ύφος ήταν σα να έλεγε «ευχαριστώ» σ έναν άνθρωπο που της ανοίγει την πόρτα σ ένα αυτοκίνητο κι όχι σαν σε κάποιον που την έσωσε από την πείνα. 

Πάνω που ο Χάρης δεν ήξερε τι να κάνει, βγάζει ένα μικρό post it από την τσέπη της κι ένα μολύβι.

«Ποιο είναι το μικρό σου όνομα»

«Γιατί» ;

«Για να το γράψω στο χαρτάκι» « να ξέρω ποιος έδωσε αυτά τα πράγματα»..»σε πειράζει ;»

«Χάρης»

«Σ ευχαριστώ πολύ Χάρη» Έβαλε το αυτοκόλλητο στο κουτί με το γάλα Πήρε μια άδεια σακούλα απ το καροτσάκι δίπλα της , Έβαλε τα πράγματα μέσα.

 Τότε είδε ότι το καροτσάκι ήταν σχεδόν γεμάτο με μικρές σακούλες που είχαν πάνω κάτω τα ίδια πράγματα. Γάλα και κουλούρια, Γάλα και ψωμί. Γάλα και σοκολάτα. Όχι παραπάνω από 2 ευρώ η κάθε σακούλα.

« Με τρελή έμπλεξα..και δεν της φαινότανε»

Λες και άκουσε το συλλογισμό.
 « Είναι για τους άστεγους . Αυτά τα πράγματα είναι ότι πολυτιμότερο μπορεί να τους συμβεί»

«Είστε από κάποια οργάνωση;»

Χαμογέλασε « Όχι μόνη μου… πηγαίνω το βράδυ κι αφήνω από μια σακουλίτσα δίπλα σε έναν άστεγο. Αυτό θέλουνε. Ικανοποιούνε την πείνα τους και κρατάνε την περηφάνια τους»

«Δε…δεν είναι επικίνδυνο ;»

«Όχι φυσικά Δεν θέλουνε το κακό σου. Γιατί να το θέλουνε άλλωστε. Ξέρεις είναι πολλοί οι άστεγοι που δεν θέλουν χρήματα. Αυτά τους έχουν φέρει σ αυτή την κατάσταση. Οπότε είναι καλύτερα έτσι.»

«και το όνομα ;»

« Μουχουν ζητήσει οι ίδιοι να ξέρουν ποιόν να ευχαριστήσουν. Δεν πρόκειται να σε βρουν ποτέ…αλλά έτσι στον αέρα…Να σαι καλά Χάρη… η ευχή ξέρεις είναι σαν τη προσευχή. Δώς την… μπορεί να βγει σε καλό.. και δεν έχεις και τίποτα να χάσεις»

Για μια στιγμή προσπάθησε να καταλάβει τι ρόλο παίζει η γκόμενα. Γιατί τόσο πάθος, γιατί να χάνει το χρόνο της έτσι.. Αλλά θυμήθηκε τον πατέρα.

 «Μην πάει το μυαλό σου κατ ευθείαν σε θεωρίες συνωμοσίας. Η προφανής λύση είναι συνήθως και η πιο πιθανή.»

Σωστά μπορεί να έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή της και πολύ αγάπη μέσα της.

« Σήμερα θα πάω να τους τα δώσω κοντά στο ποτάμι. Εκεί μαζεύονται. Κατά τις 9. Αν θέλεις έλα μαζί με την κοπελιά σου… Αλλά από μακριά… τρομάζουν εύκολα.»

Και πήγε να βρει μια κυρία που της φάνηκε συμπαθητική.

«Κοπελιά δεν έχω « σκέφτηκε… «Θα μπορούσα, αλλά δεν έχω.. να πάρω μια φίλη..που της αρέσουν αυτά… θα το εκτιμήσει»

Άφησε το καρότσι η κυρία αφύλακτο. Καθόταν και το χάζευε. Είδε την σακούλα με τα όνομά του . Έβγαλε και έβαλε  τα κρουασάν σοκολάτα.

«Μπορεί σε κάποιον να αρέσουν τα γλυκά» σκέφτηκε

Πως τόχε ακούσει τότε στην τηλεόραση ; Α .. ναι… Εννέα στους δέκα ανθρώπους λατρεύουν τη σοκολάτα. Ο δέκατος είναι ένας αδιόρθωτος ψεύτης .








3 σχόλια:

  1. τελειο....μου αρεσει η ιστορια παρα πολυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. nomizo pos to paradeigma poy mas grafeis Eleni mou einai apsogo. se parakoloutho kai se thaumazo gia to kouragio sou

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...