Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Το δράμα συνεχίζεται ακόμη και όταν βρουν την... Ιθάκη τους

Tων ΚΩΣΤΑ ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΥ - ΜΑΡΙΑΣ ΨΑΡΑ

Τους βλέπουμε καθημερινά, αφού αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας και, βουτηγμένοι στις υποθέσεις μας, τους προσπερνάμε. Τους θυμόμαστε με αφορμή τραγικά περιστατικά, όπως η έκρηξη της βόμβας στα χέρια του νεαρού Αφγανού και οι μαζικοί θάνατοι στα μανιασμένα νερά του Εβρου και του.....

Αιγαίου.
Η πορεία των πραγμάτων είναι γνωστή. Οι όποιες συγκαταβατικές σκέψεις ανησυχίας ή συμπαράστασης του κοινού αποσύρονται όταν σβήνουν οι προβολείς της δημοσιότητας. Η τραγωδία του μετανάστη, ωστόσο, δεν σταματάει ποτέ. Ακόμα και στην περίπτωση που είναι... παιδί.

Χάος επικρατεί σε ό,τι αφορά τους αιτούντες άσυλο πρόσφυγες στη χώρα μας. Η τραγική κατάσταση αφορά δυστυχώς και τους ανηλίκους που πολλές φορές καταφθάνουν ασυνόδευτοι. Βαθιά ανησυχία διατυπώνεται επίσης απ' όλα τα αρμόδια χείλη για τη διαδικασία ταυτοποίησης των εθνικοτήτων των παράτυπων μεταναστών και των αιτούντων άσυλο, ενώ παράλληλα θεωρείται βέβαιον ότι πολλά ασυνόδευτα παιδιά καταγράφονται ως ενήλικοι, παρά τις δηλώσεις τους για το αντίθετο.
Δύσκολη η καταγραφή
«Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα σχετικά με τη στατιστική καταγραφή, αφού δεν είναι δυνατόν να αποτυπωθούν ο ακριβής αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων, οι χώρες προέλευσης, το φύλο και η καταγωγή τους. Τα μόνα διαθέσιμα επίσημα στατιστικά στοιχεία προέρχονται από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, που αφορούν μόνο στους ανηλίκους που υποβάλλουν αίτημα ασύλου, και από το υπουργείο Υγείας για εκείνους που φιλοξενούνται σε Κέντρα Φιλοξενίας» εξηγεί στο «Εθνος της Κυριακής» η κ. Κατερίνα Πούτου, εκπρόσωπος της ΜΗΚΟ «Αρσις».
«Πρόκειται κυρίως για αγόρια με μέσον όρο ηλικίας τα 15-16 έτη, παρότι σε αρκετές περιπτώσεις έχουν εντοπιστεί και παιδιά 8-10 ετών. Στον ξενώνα μας έχουμε δεχτεί παιδί δέκα ετών που ήρθε ασυνόδευτο από το Αφγανιστάν» τονίζει ο υπεύθυνος του ξενώνα του Συλλόγου Μερίμνης Ανηλίκων, κοινωνικός λειτουργός κ. Φώτης Παρθενίδης. Εξειδικευμένα κέντρα φιλοξενίας για ανηλίκους που ζητούν άσυλο λειτουργούν σήμερα στην Αθήνα, στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, στη Μακρινίτσα Βόλου και στα Ανώγεια Κρήτης.
Η συνολική δυναμικότητά τους δεν ξεπερνά τις 100 θέσεις, ενώ τα αιτήματα είναι εκατονταπλάσια. Προβληματική είναι και η χρηματοδότησή τους, με την εύρυθμη λειτουργία τους να αποτελεί καθημερινό στοίχημα.
H μονάδα της Αγιάσου Λέσβου έπαψε να λειτουργεί τυπικά από τις 10 Ιουλίου, οπότε και έληξε η προγραμματική σύμβαση. Περίπου 60 ανήλικοι που φιλοξενούνταν εκεί βρίσκονται αυτή τη στιγμή «στον αέρα», ενώ το αρμόδιο υπουργείο Υγείας κωφεύει.
Στο μεταξύ, για τα ασυνόδευτα κορίτσια που ζητούν άσυλο δεν προβλέπεται απολύτως καμία μέριμνα. Η διαδικασία είναι ίδια για κάθε λαθρομετανάστη αλλά και για τα παιδιά: εντοπίζονται και συλλαμβάνονται από τις Αρχές κατά την είσοδό τους στη χώρα και έπειτα από ολιγοήμερη κράτηση αφήνονται ελεύθερα με έκδοση απόφασης απέλασης και υπηρεσιακό σημείωμα που διατάσσει την έξοδό τους από τη χώρα μέσα σε τριάντα ημέρες.
Ουσιαστικά δηλαδή δεν λαμβάνεται απολύτως καμία μέριμνα για την τύχη τους. Οι περισσότεροι ανήλικοι καταλήγουν την Αθήνα, όπου συχνά, εφόσον έχει παρέλθει το διάστημα των τριάντα ημερών, συλλαμβάνονται εκ νέου και οδηγούνται στα κρατητήρια ανηλίκων αλλοδαπών. Η κράτηση εκεί ενδέχεται να διαρκέσει για μήνες.
Σύλλογος απο το 1924
Ο Σύλλογος Μερίμνης Ανηλίκων ιδρύθηκε το 1924, στον απόηχο της Μικρασιατικής Καταστροφής, με κύριο δωρητή τον Εμμανουήλ Μπενάκη. Στο διάστημα των 86 χρόνων λειτουργίας του έχει φιλοξενήσει περισσότερα από 2.000 αγόρια διαφόρων εθνικοτήτων, ηλικίας 12-19 ετών. Η δυναμικότητα του ξενώνα στο κέντρο της Αθήνας φτάνει τις 18 θέσεις φιλοξενίας. Πριν από μερικές δεκαετίες, η πρωτοποριακή δράση του ξενώνα έδινε τη δυνατότητα της εναλλακτικής έκτισης ποινής σε καταδικασμένες μητέρες, που μπορούσαν έτσι να μένουν μαζί με τα παιδιά τους. Αυτή τη στιγμή ο ξενώνας φιλοξενεί 15 παιδιά.
Α.Κ. (16 χρονων απο το αφγανισταν)
Χρειάστηκα 4 μήνες για να έρθω στην Ελλάδα
Πριν από λίγο καιρό υποβλήθηκε σε δεύτερη χειρουργική επέμβαση, η οποία διόρθωσε τη σοβαρή βλάβη που είχε υποστεί η βαλβίδα της καρδιάς του εξαιτίας της πλημμελούς παρακολούθησης μετά το πρώτο χειρουργείο και επειδή δεν γνώριζε πώς να πάρει τα φάρμακά του. «Έφυγα από το Αφγανιστάν το 2008 πληρώνοντας 6.500 δολάρια στον Ιρανό δουλέμπορο. Χρειάστηκα τέσσερις μήνες για να έρθω στην Ελλάδα. Στην Τουρκία αρρώστησα με υψηλό πυρετό για πολλές ημέρες. Βγήκαμε και εμείς στη Μυτιλήνη, εκεί όπου καταλήγουν οι επτά από τους δέκα λαθρομετανάστες. Είμαι έναν χρόνο στην Ελλάδα και περίπου έντεκα μήνες στον ξενώνα. Τον πρώτο μήνα έμενα μαζί με άλλα επτά άτομα σ' ένα δωμάτιο, όπου πλήρωνα έξι ευρώ την ημέρα. Μια ημέρα λιποθύμησα, με πήγαν στον Ευαγγελισμό, όπου μου έκαναν μπάι πας» λέει ο Α.Κ. «Οταν εμφανίστηκε στον ξενώνα ήταν κυριολεκτικά μπλε. Το δεύτερο χειρουργείο ήταν αναπόφευκτο» εξηγεί ο κ. Παρθενίδης. Ονειρεύεται το ίδιο τρίπτυχο με τα άλλα παιδιά του ξενώνα, την αλληλουχία «σχολείο, δουλειά, γυναίκα». Μέχρι τώρα τον διδάσκουν εθελοντές εκπαιδευτικοί από το Δίκτυο Δικαιωμάτων του Παιδιού. Ο Α.Κ. θέλει να γίνει μηχανικός αυτοκινήτων.
Ο.Φ. (16 χρονων απο το πακισταν)
Συμπατριώτες μου δουλέμποροι με χτύπησαν ανελέητα
Δεν προσπαθεί να κρύψει τη χαρά του. Πριν από λίγες ημέρες συμμετείχε ως κομπάρσος στην παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη» στο Ηρώδειο. Η ευφορία τού λύνει τη γλώσσα και η συγκλονιστική του ιστορία ξεδιπλώνεται: «Πλήρωσα 5.000 ευρώ για να έρθω στην Ελλάδα.
Η άρρωστη μητέρα μου ήθελε πριν πεθάνει να με στείλει έξω από τη χώρα για να βρω την τύχη μου. Στο γκρουπ ήμασταν περίπου τριάντα άτομα. Υπήρχαν και άλλα παιδιά. Από τη Μυτιλήνη βρέθηκα σε κάποιο μέρος που μας είπαν ότι είναι η Θεσσαλονίκη. Φτάσαμε στην Αθήνα. Κατέληξα σ' ένα σπίτι στη Λούτσα, όπου οι συμπατριώτες μου δουλέμποροι ζήτησαν και άλλα χρήματα.
Οταν τους είπα ότι δεν έχω, με χτύπησαν ανελέητα και μου πέρασαν χειροπέδες. Ηταν αρκετά φθαρμένες, οπότε, έπειτα από μερικές ημέρες με τη βοήθεια ενός κομματιού από σίδερο, τις έκοψα στα δύο και το έσκασα. Περιπλανήθηκα μέχρι που έφτασα στο αεροδρόμιο, όπου πήδηξα τη μάντρα με τα συρματοπλέγματα και βρέθηκα στον προαύλιο χώρο αιμόφυρτος. Εκεί φοβήθηκα περισσότερο, οπότε ξαναπέρασα για δεύτερη φορά τα κοφτερά μέταλλα της περίφραξης. Κάποια στιγμή βρέθηκα στην Αττική Οδό, όπου με περιμάζεψε ένα διερχόμενο ασθενοφόρο που μου έδωσε τις πρώτες βοήθειες, λίγο νερό και φαγητό.
Στη συνέχεια με παρέδωσαν στην Αστυνομία του αεροδρομίου».
Α.ΓΚ. (19 χρονων απο το αφγανισταν)
Εδώ κατάφερα να τελειώσω το σχολείο
«Μετράει» έξι χρόνια στην Ελλάδα, τέσσερα χρόνια στον ξενώνα και επιλέγει να φωτογραφηθεί κρατώντας τη φωτογραφία του παππού του, που, τουλάχιστον οπτικά, είναι η ενσάρκωση του αρχετυπικού ορεσίβιου Αφγανού με το σαρίκι. «Ξεκίνησα πηγαίνοντας με τον θείο μου στο Πακιστάν. Πλήρωσα 7.000 δολάρια και χρειάστηκε να μείνω έξι μήνες άπλυτος σ' ένα σπίτι στην Τουρκία, όπου κοιμόμουν στο πάτωμα. Στο γκρουπ ήμασταν 47 άτομα, αλλά στην Ελλάδα φτάσαμε 45, έπειτα από συνολικά επτά μήνες. Ολο αυτό το διάστημα τρεφόμασταν μία φορά την ημέρα με λίγο ψωμί και ντομάτες. Στην Ελλάδα έμεινα τα τρία πρώτα χρόνια σ' ένα δωμάτιο μαζί με άλλα 15 άτομα. Πλήρωνα τριάντα ευρώ τον μήνα. Δεν παραπονιέμαι. Στο Αφγανιστάν δεν είχα πάει καθόλου σχολείο, αλλά εδώ, με τη βοήθεια του ξενώνα, κατάφερα να αποφοιτήσω από ελληνικό γυμνάσιο και να πιάσω δουλειά ως βοηθός μάγειρα σε μεγάλο ξενοδοχείο» τονίζει ο Α.ΓΚ. «Στόχος του είναι να πάει στις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ και να μάθει κάποια τέχνη» καταλήγει ο κ. Παρθενίδης.
Δ. Σουλελέ, νομική σύμβουλος της «Αρσις»
Ελάχιστα τα παιδιά που ζητούν άσυλο
«Κάποιοι, όσοι επιθυμούν και όσοι τυχαίνει να έχουν πρόσβαση σε ασφαλή πληροφόρηση, ζητούν άσυλο. Ωστόσο, ειδικότερα τα τελευταία δύο χρόνια, μεγάλος αριθμός ασυνόδευτων παιδιών δεν επιθυμεί να υποβάλει αίτημα, κυρίως λόγω των προβλεπομένων στον Κανονισμό του Δουβλίνου ΙΙ. Οι περισσότεροι είτε επιθυμούν ή αναγκάζονται για διάφορους λόγους να συνεχίσουν το ταξίδι τους σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ενώ τυχόν υποβολή αιτήματος ασύλου στην Ελλάδα σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να ταξιδέψουν σε άλλη χώρα για όσο χρόνο διαρκεί η διαδικασία εξέτασης του αιτήματός τους (μπορεί να διαρκέσει χρόνια και η έκβασή της είναι αμφίβολη). Στην περίπτωση μάλιστα που κατορθώσουν να φθάσουν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα επιστραφούν βάσει της παραπάνω Σύμβασης στην Ελλάδα» εξηγεί η νομικός και νομική σύμβουλος της «Αρσις», κ. Δήμητρα Σουλελέ. Υπέρ της αναθεώρησης του Κανονισμού του Δουβλίνου ΙΙ τάχθηκε στις 15 Ιουλίου στο άτυπο Συμβούλιο υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων στις Βρυξέλλες ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Σπ. Βούγιας. Με βάση τις προβλέψεις της παραπάνω Σύμβασης, μόλις εντοπιστούν οι παράνομα εισερχόμενοι σε χώρες της ΕΕ συλλαμβάνονται και επαναπροωθούνται στη χώρα της πρώτης εισόδου. Ως πρώτη χώρα υποδοχής, η Ελλάδα δέχεται έτσι τον μεγαλύτερο όγκο των παρανόμως εισερχομένων στην ΕΕ.

www.ethnos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...