Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Ποιοί ήμαστε..?

Litsa Theodorou
"Ποιός είσαι..;"
Ξέρουμε, στ' αλήθεια, να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση..;

Γνωρίζουμε το όνομά μας, τη διεύθυνσή μας, το νούμερο των ρούχων μας, τον αριθμό της ταυτότητάς μας και διάφορα άλλα που μας προσδιορίζουν...
Πέρα όμως από αυτά, ποιοί ήμαστε αληθινά, εσωτερικά και βαθιά..;
Οι προτιμήσεις μας, οι συμπεριφορές μας, οι απόψεις μας... είναι πράγματι δικές μας..;
Ή μήπως, όπως τόσα άλλα, είναι απλά μια προσπάθεια να μην απογοητεύσουμε τους άλλους που περιμένουν να ήμαστε έτσι.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να ξεκαθαρίζουμε τη σκέψη μας...
Φανταστείτε...
Αν δεν μας ήξερε κανείς... αν ήμασταν άγνωστοι... αυτόματα θα απελευθερωνόμασταν από την υποχρέωση να ήμαστε κάτι συγκεκριμένο...
Για πρώτη φορά θα ηρεμούσαμε και θα βρισκόμασταν σε μια κατάσταση που θα μας επέτρεπε να ενεργούμε όπως θέλουμε, χωρίς να ζητάμε την έγκριση του κόσμου...

Για πρώτη φορά θα αναπνέαμε ελεύθερα, θα έμπαινε νέος αέρας στα πνευμόνια μας, θα νοιώθαμε το αίμα να κυκλοφορεί στις φλέβες μας, θα ακούγαμε το χτύπο της καρδιάς μας...και για πρώτη φορά στη ζωή μας... δε θα τρέμαμε..!

Γιατί... θα είχαμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι ήμαστε μόνοι... έχουμε μόνο τον εαυτό μας... μπορούμε να κλαίμε ή να γελάμε... όμως, για τον εαυτό μας..! για κανέναν άλλο...
Θα ξέραμε... ότι η ύπαρξή μας δεν εξαρτιέται από τους άλλους..!

Αν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό... να νοιώσουμε μόνοι, ελεύθεροι, "άγνωστοι", να τα βρούμε με τον εαυτό μας...
τότε...
ποτέ πια δε θα χρειαζόμασταν να παρακαλέσουμε κανένα άλλον να μας κοιτάξει για να μάθουμε αν ήμαστε ζωντανοί...
ποτέ πια δε θα ζητούσαμε από τους άλλους να μας προσδιορίσουν...
ποτέ πια δε θα νοιώθαμε το φόβο της απόρριψης...
ποτέ πια δε θα ξεχνούσαμε ποιοί πραγματικά ήμαστε...

Όσο δεν έχουμε συνείδηση της εξάρτησής μας από το βλέμμα των άλλων, ζούμε τρέμοντας πως μπορεί να μας εγκαταλείψουν και φοβόμαστε γι' αυτό...
Το κόστος για να μη φοβόμαστε είναι να υπακούμε, να ήμαστε αυτό που οι άλλοι μας πιέζουν να γίνουμε, μας πιέζουν να κάνουμε, και μας πιέζουν να σκεφτούμε...

Αν κάποια στιγμή αντιληφθούμε το πόσο άγονη είναι η πάλη μας, τότε θα έχουμε την τύχη να γνωρίσουμε πραγματικά τον εαυτό μας..!

Αν όμως δε συμβεί αυτό,
αν έχουμε την "ατυχία" να ήμαστε αποδεκτοί και παινεμένοι...
τότε...
θα έχουμε αφεθεί, έρμαια της δικής μας συνείδησης περί ελευθερίας...
θα έχουμε καταπιεστεί να αποφασίσουμε..: υπακοή ή μοναξιά..;
θα ήμαστε παγιδευμένοι ανάμεσα σε αυτό που πρέπει να ήμαστε...
και στο να μην ήμαστε τίποτα για κανένα...
Και από εκείνη τη στιγμή...
θα μπορέσουμε να ήμαστε,
όμως,
μονάχα μόνοι, και μόνο για εμάς...



Λίτσα Θεοδώρου
 ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ομάδα ενημέρωσης και υποστήριξης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...