Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Η ασπιρίνη, ο πυρετός και ο ασθενής.


Του Παρασκευά Παρασκευόπουλου

Χωρίς αμφιβολία, ως χώρα βιώνουμε την μεγαλύτερη οικονομική κρίση της μεταπολεμικής περιόδου. Μια κρίση πολυπαραμετρική, και εν πολλοίς απρόβλεπτη για την έκβασή της, αφού, σε αυτήν την κινούμενη άμμο, υπεισέρχονται πάρα πολλοί παράγοντες (εγχώριοι και διεθνείς, πολιτικοί, οικονομικοί, ψυχολογικοί κ.α.).

Σε μια τέτοια κρίση, που ορισμένες στιγμές φαντάζει ως ελεύθερη πτώση, δεν έχουμε μπροστά μας μια γραμμική εξίσωση, με δεδομένους τους αγνώστους και τις μεταβλητές. Από την άποψη αυτή, η απλουστευτικές προσεγγίσεις με τα ζήτω και τα κάτω, συγκροτούν την Ελληνική παθογένεια των τελευταίων ημερών, καταγράφουν την πολιτική και πνευματική μας ανεπάρκεια και εν τέλει, η βλακεία μας καταντάει επικίνδυνη.

Παρότι την ευθύνη – πολιτικά και θεσμικά- για τους χειρισμούς του θέματος, την έχει η κυβέρνηση, φαίνεται να μην έχουμε καταλάβει το τι μας έχει συμβεί. Είναι σωστή η άποψη ότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι ο δανεισμός των 25 δις ή το ύψος του επιτοκίου, ή ακόμη δεν είναι το καθοριστικό εάν αυτά τα χρήματα αναζητηθούν στην ελεύθερη αγορά, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι το άμεσο, το αναπότρεπτο και το επιβεβλημένο. Είναι το οξυγόνο για να πάρουμε ορισμένες βαθιές ανάσες και να αγοράσουμε βραχυπρόθεσμο χρόνο τριών, τεσσάρων μηνών.

Από την άλλη, τα οικονομικά μέτρα, που λαμβάνει τον τελευταίο καιρό η κυβέρνηση, όσο και να είναι μέτρα λιτότητας και συρρίκνωσης του εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων, δεν είναι τίποτε περισσότερο, από μια ασπιρίνη που δίνεται στον ασθενή για να πέσει ο πυρετός και για γίνει εφικτή στη συνέχεια η εισαγωγή στο χειρουργείο. Εάν πράγματι είχαμε συνειδητοποιήσει, ότι το πρόβλημά μας δεν είναι ο πυρετός, αλλά, το χειρουργείο, τότε όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, οι κοινωνικοί και οικονομικοί φορείς θα είχαν επιδείξει άλλα αντανακλαστικά, και το διακύβευμα θα ήταν διαφορετικό. Χάνουμε χρόνο. Οι στιγμές δεν είναι απλά κρίσιμες, αλλά ιστορικές για τη χώρα μας. Υπάρχει κίνδυνος, εξασφαλίζοντας ενδεχομένως αύριο με οποιονδήποτε τρόπο τον δανεισμό, να θεωρήσουμε ότι αντιμετωπίσαμε, κατ΄ αρχήν το πρόβλημα.

Η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε, πέρα από τους εξωγενείς παράγοντες, δεν είναι μια κρίση ταμειακού εξορθολογισμού. Το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα έχουν στον πυρήνα τους δομικές πολιτικές και οικονομικές παθογένειες των τελευταίων 35 χρόνων της μεταπολίτευσης. Τώρα αρχίζει να γίνεται συνείδηση ότι για πολλά χρόνια το επίπεδο κοινωνικής ευημερίας (δεν αγνοώ τις κοινωνικές – ταξικές διαστρωματώσεις) στο σύνολό του, ήταν πολύ υψηλότερο από το επίπεδο της οικονομικής ανάπτυξης.  Το μοντέλο αυτό έκλεισε τον κύκλο του, βυθίζοντας τη χώρα στα τάρταρα της οικονομικής και στη συνέχεια πολιτικής κρίσης. Δεν υπάρχουν περιθώρια για να αναζητήσουμε τα άλλοθι στην κακή συμπεριφορά της Μέρκελ, των Ολλανδών και σε όποιους άλλους. Το πρόβλημα είναι δικό μας.

Η Ελλάδα σε μικροκλίμακα είναι μια επιχείρηση προβληματική. Εξ ου και αδύναμη και άρα ευάλωτη σε κερδοσκοπικά και άλλα παιχνίδια. Μια επιχείρηση προβληματική που η λειτουργία της ουδέποτε στηρίχθηκε σε έναν σχεδιασμό, επιχειρησιακό, με βασικό κανόνα το κόστος και το αποτέλεσμα. Έχουμε μια οικονομία χωρίς παραγωγικό ιστό και εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, τομείς και προϊόντα είμαστε μη ανταγωνιστικοί στο Ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον.

Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο στην όποια κυβέρνηση να λύσει το γόρδιο δεσμό, έχοντας απέναντι τη μεγάλη πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας να αντιδρά γιατί θίγονται δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα κεκτημένα. Με αυτό το βαρίδιο που λέγεται δημόσιο, και τις βδέλλες να απομυζούν το δημόσιο πλούτο μέσα από άνομες συναλλαγές, δεν μπορεί να είναι κανείς αισιόδοξος. Με πολιτικούς που υποβιβάζουν το φιλότιμο των Ελλήνων και την πατριωτική έκκληση, στο επίπεδο του παγκαριού της εκκλησίας είναι λογικό να είμαστε απαισιόδοξοι.

Εάν δεν  υπάρξουν μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες που θα υπερβαίνουν κόμματα και ομάδες για να τεθούν τα δάκτυλα στον τύπο των ήλων, προβλέπω η λύτρωση να επέλθει μέσα από έναν αυτοματισμό κατάρρευσης και μηδενισμού του κοντέρ. Μια λύτρωση μακροχρόνια αναγεννητική αλλά  τραυματική και επώδυνη για τους  έλληνες  αφού θα υποχρεωθούμε  να βιώσουμε το δράμα της σύγχρονης δικιάς  μας τραγωδίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...