Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Μοναχικές σκέψεις…

Οι πιο μοναχικοί είναι αυτοί που συμβάλλουν περισσότερο σ’ ότι κοινό ανάμεσα στους ανθρώπους…
Απ’ την πλατιά μελωδία της ζωής κάποιοι ακούνε περισσότερα, κάποιοι λιγότερα… αναλόγως τους αντιστοιχεί και μια μικρή ή ελάχιστη υποχρέωση στο πλαίσιο της μεγάλης αυτής ορχήστρας…
Εκείνος που θα άκουγε όλη τη μελωδία θα ήταν ο πιο μοναχικός και ταυτοχρόνως ο πιο κοινός απ’ όλους… Διότι θα άκουγε αυτό που δεν ακούει κανείς, κι αυτό θα συνέβαινε απλώς και μόνον επειδή συλλαμβάνει στην εντέλειά του ότι οι υπόλοιποι αφουγκράζονται σαν κάτι σκοτεινό και αποσπασματικό…

Όταν έχουμε να κάνουμε με έναν μοναχικό άνθρωπο δεν είναι κακό να είμαστε πολύ πιο κυριολεκτικοί απ’ ότι συνήθως, γιατί οι αντιλήψεις ενός άλλου οριοθετούν, κατά κάποιον τρόπο, στα μάτια του το εύρος του χώρου, που αδυνατεί διαφορετικά να το συλλάβει θεωρώντας το εντελώς άμετρο...
Αυτός όμως που θα γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από ευτυχείς αλληλεπιδράσεις, θα διαθέτει βιοτικό χώρο γεμάτο ρεαλιστικές πραγματικότητες, και δεν θα μπορούσε ούτε να εγκλωβιστεί σε μιαν ανακάλυψη ούτε να περιμένει απλώς την επόμενη…

Σπάνια συμβαίνει ένας άνθρωπος να κατανοήσει βαθύτερα και σοβαρότερα τον εαυτό του σε μια περίοδο της ζωής του γεμάτη χαρά και εκπλήρωση…
Σε τέτοιες στιγμές οι περισσότεροι άνθρωποι απορρίπτουν τα εξαγόμενα της προηγούμενης, μοναχικής περιόδου ως βαρύθυμες πλάνες, ρίχνονται στην εκτυφλωτική λάμψη της ευτυχίας όπου ξεχνούν και απαρνούνται το περίγραμμα της εσωτερικής τους πραγματικότητας…

Οι ποιητές και οι ζωγράφοι, οι μουσικοί και οι αρχιτέκτονες ουσιαστικά δεν είναι παρά μοναχικά άτομα που στρέφονται στη φύση, επειδή προτιμούν το αιώνιο από το παροδικό, τους βαθείς ρυθμούς των αιώνιων νόμων απ’ ότι δικαιώνεται στο εφήμερο…
Αφού δεν μπορούν να πείσουν τη φύση να ενσωματωθεί στην εμπειρία τους θεωρούν χρέος τους να την αιχμαλωτίσουν, προκειμένου να τοποθετηθούν οι ίδιοι κάπου μες στο απέραντο πλαίσιό της…
Χάρη σ’ αυτά τα ελάχιστα μοναχικά άτομα ολόκληρη η ανθρωπότητα προσεγγίζει τη φύση…
Το ότι αποτελεί το μέσο εντός του οποίου συναντώνται ο άνθρωπος και το τοπίο, η μορφή και ο κόσμος, και ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο δεν είναι η σπουδαιότερη, αλλά η πιο παράξενη συμβολή της τέχνης…
Στην πραγματικότητα ζουν πλάι πλάι, αγνοώντας σε μεγάλο βαθμό ο ένας τον άλλο… Αλλά μέσα στον πίνακα, μέσα στο κτίριο, μες τη συμφωνία, μέσα στην τέχνη την ίδια, μοιάζουν να ενώνονται σχηματίζοντας μια υψηλότερη, προφητική αλήθεια, να βασίζονται ο ένας στον άλλο…
Μέσα από αυτή την αλληλοσυμπλήρωση γεννήθηκε η τέλεια ενότητα, που χαρακτηρίζει την ουσία του έργου τέχνης…

Τέχνη δεν είναι το να καθιστάς τον εαυτό σου κατανοητό, αλλά το να κατανοήσεις τον εαυτό σου… Όσο πιο κοντά ερχόμαστε στις πιο προσωπικές και μύχιες σκέψεις και φαντασιώσεις μας, τόσο πιο πολλά έχουμε επιτύχει, έστω κι αν κανείς άλλος δεν είναι σε θέση να το κατανοήσει…

Λίτσα Θεοδώρου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...