Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Παιδιά θύτες ….ΠΑΙΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑ


 Σε μια κοινωνία βίαιη, βίαια εισβάλλουν και τα νέα σημάδια των καιρών. Και ένα τέτοιο, αφορά παιδιά –θα μου πείτε τι δεν αφορά τα παιδιά;
              Είδαμε λοιπόν παιδιά εναντίον παιδιών… συμμορίες εφηβικές … παιδιά στην παρανομία , στην παραβατικότητα, ακόμη και στο έγκλημα. Παιδιά ΘΥΤΕΣ. Θύτες που είναι και θύματα και εν δυνάμει κοινωνικά αποκλεισμένοι άνθρωποι.
Η εν λόγω οικογένεια , το σχολείο, οι υφιστάμενοι φορείς και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον φαντάζουν πια ως αδύναμοι κρίκοι να τα προστατεύσουν,ενώ ενίοτε αυτοκαταργούνται περίτρανα, ως φορείς διαμόρφωσης προσωπικότητας και κοινωνικοποίησης. Αυτοκαταργούνται  καθώς απέτυχαν μέσα από την εξελικτική τους πορεία  να δημιουργήσουν υγιή πρότυπα , πλαίσια διαχείρισης  των συναισθημάτων και των εμπειριών, μορφές οριοθέτησης και αυτοελέγχου.
Νέα στοιχεία εισβάλλουν –αναμενόμενα με μαθηματική ακρίβεια- στη σύγχρονη πραγματικότητα , άλλοτε επηρεαζόμενα  από ξένα πρότυπα και άλλοτε δημιουργούμενα  από την αναπόφευκτη εξέλιξη  μιας νέας τάξης πραγμάτων. Σταδιακά δε εδραιώθηκαν σε ολόκληρο το κοινωνικό σύστημα.
Η θυτοποίηση  και η θυματοποίηση παιδιών εναλλάσσονται ως ρόλοι  δημιουργώντας  ένα ακόμη χειρότερο υπόβαθρο για το μελλοντικό γίγνεσθαι  των αυριανών πολιτών.
Και το ερώτημα γιγάντιο  «τι γίνεται;»Πώς καλούμαστε ως επαγγεματίες, ως κοινωνία, ως άνθρωποι να το αντιμετωπίσουμε;
Για να καταλήξουμε στο τι γίνεται,  απαιτείται εξαρχής μια άλλη ματιά. Μια ματιά εκ των έξωθεν, όπως θα έλεγαν οι κοινωνικοί ερευνητές.
Απαιτείται πρώτα-πρώτα μια ΣΟΒΑΡΗ ΑΠΟΦΑΣΗ,  στον τομέα του κεντρικού σχεδιασμού και των προτεραιοτήτων  κοινωνικής πολιτικής. Ένας σχεδιασμός που θα επαναπροσδιορίσει  την κατανομή των χορηγούμενων κονδυλίων  μετακινώντας τη βαρύτητα από την επιδοματική πολιτική που κατέληξε αυτοσκοπός , στη στήριξη  και τη δημιουργία οργανωμένων υποδομών πρόληψης και αντιμετώπισης  των κοινωνικών προβλημάτων.
ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ . ΑΝΤΙΘΕΤΑ:
-                                 Η οικογένεια έχει εγκαταλειφτεί χωρίς υποστηρικτικές δομές
-                                 τα σχολεία  μας δεν έχουν ούτε έναν Κοινωνικό λειτουργό ή ψυχολόγο  για να διαγνώσει , να στηρίξει , να προλάβει , να συνεργαστεί  με  τους εκπαιδευτικούς που αναγκάστηκαν να σηκώσουν όλους τους ρόλους στους ώμους τους.
-                                 οι κοινωνικές υπηρεσίες εγκαταλείπονται στην προσωπική τους ευαισθησία και αυτή στερεύει  και μετατρέπεται σε συναισθηματική εξάντληση,  καταργώντας τον επιστήμονα και μετατρέποντας τον σε διοικητικό υπάλληλο, χωρίς εποπτεία , χωρίς επανεκπαίδευση, χωρίς σεμινάρια, χωρίς υλικοτεχνική υποδομή  της υπηρεσίας.
-                                 ΣΥΝΗΘΊΣΑΜΕ να ανεχόμαστε να υπάρχουμε ως κοινωνοί… μιας κοινωνίας, που αδιαφορεί για τις ανοχές μας και αγνοεί τις αντοχές μας.
Η στήριξη της κοινωνικής πολιτικής φαντάζει πια ως ουτοπία, με την κραυγαλέα απουσία και έλλειψη κέντρων , δομών και προγραμμάτων που ναι μεν δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα ή  σε ψήφους, όμως στοχεύουν στον άνθρωπο.
ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ  δομές όπως οι ιατροπαιδαγωγικοί σταθμοί , τα κέντρα υποστήριξης οικογένειας , οι συμβουλευτικοί σταθμοί, τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης για έφηβους, τα προγράμματα για νέους, οι ξενώνες.
ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ προγράμματα ερευνητικά γιατί μόνο στην έρευνα βασίζεται ο ορθολογικός σχεδιασμός υποδομών  που ανταποκρίνονται στις ανάγκες και όχι στη σκέψη των σχεδιαστών.
ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ η περαιτέρω ενίσχυση και ανάπτυξη των προγραμμάτων συμβουλευτικής γονέων .
ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ  προγράμματα γειτονιάς και κοινοτικής οργάνωσης, προσαρμοσμένα  στις ανάγκες της κάθε περιοχής.
ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ κοινωνικές υπηρεσίες και φορείς στελεχωμένοι με ευαισθητοποιημένα και εκπαιδευμένα στελέχη.
ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ τα ουσιαστικά προγράμματα  ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ , προσαρμοσμένα σε κάθε μέλος της οικογένειας  και απαντώντας στις ανάγκες της ΚΑΘΕ οικογένειας , ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΙΟ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΗΣ.
ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ …με μάτια ανοιχτά, με ματιά ανοιχτή.
ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ   ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ .
Υπάρχει ανάγκη  εγρήγορσης  όλων μας ως πολιτών που θέλουμε να προστατεύσουμε   τη σύγχρονη οικογένεια, την οικογένεια μας, που θέλουμε να προστατεύσουμε το  παιδί μας . ΜΟΝΟ που το παιδί μας σώζεται όταν σωθεί και το παιδί του γείτονα και κινδυνεύει όταν κινδυνεύει ο φίλος του. Ο καθένας  χρειάζεται  να κάνει τον επαναπροσδιορισμό του και να σκεφτεί το ρόλο του , την ίδια του την υπόσταση  μετατρέποντας τον εαυτό του  σε  κοινωνό μιας ευρύτερης ομάδας , την οποία όλα τα μέλη έχουν την υποχρέωση να προστατεύσουν.
Κυρίως όπως απαιτείται  η συνύπαρξη του «θέλω»  και του «τολμώ» και αυτό είναι ένα απλό μήνυμα  προς όλους  όσοι  θεωρούν, εν όψει των καιρών,   τους εαυτούς τους , σύγχρονους  κοινωνικούς επαναστάτες  στα θέματα των ανθρώπινων προβλημάτων αλλά και προς όλους όσοι αντιλαμβάνονται τη δύναμη που έχουν στα χέρια  τους, ως ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Αγγελική Ρουμελιώτου 21-02-10
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...