Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

«Προσπαθώντας να γίνω άνθρωπος»


«Προσπαθώντας να γίνω άνθρωπος» κοιτώ κατάματα τη μοναξιά
Της Αγγελικής Ρουμελιώτου

Να σας συστηθώ… Λέγομαι Αγγελική Ρουμελιώτου . Συμπληρώνοντας  την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου είμαι ήδη Κοινωνική λειτουργός  και προσπαθώ να γίνω ΚΑΙ Άνθρωπος . Δεν νομίζω ότι το έχω καταφέρει ακόμη… αλλά προσπαθώ. Ένας από τους τρόπους, μέσα από τους οποίους αισιοδοξώ, έχοντας ίσως μια αμυδρή ελπίδα να το πετύχω, είναι το ότι δουλεύω στη πρώτη γραμμή υποστήριξης ανθρώπων που έχουν ανάγκη  –μια δουλειά  που μου έτυχε χωρίς να την επιλέξω συνειδητά αλλά με κράτησε κοντά της 20 χρόνια … γιατί άραγε; -.
Ένας άλλος τρόπος είναι αυτός που με συστήνει σήμερα σε σάς… γράφω. Μη με ρωτήσετε τι γράφω… γράφω ότι έχω να καταθέσω ως ανθρώπινη υπόσταση σε σας, σε μένα, σε όλους μας , απλά και μόνο ως τροφή σκέψης. Ειλικρινά δεν είμαι συγγραφικό ταλέντο … είμαι όμως μια γυναίκα που προβληματίζεται για όσα συναντά γύρω της και τα καταθέτει σε ένα τραπέζι με προσκεκλημένους άλλους ανθρώπους, που τολμούν να κοιτάξουν πίσω από ότι βλέπουν. Και για να διαβάζετε τούτες τις γραμμές , τώρα δα, είστε ήδη καθισμένοι στο τραπέζι αυτό.
Τελευταία συνηθίζω όταν περπατώ –κακό πράγμα η συνήθεια θα μου πείτε- να έχω τα μάτια ανοιχτά… ξέρετε αυτά τα μάτια που δε τα στολίζεις με φκιασίδια, με χρώματα, με φακούς… τα μάτια της ψυχής. Και διαπιστώνω κάθε μέρα ότι η ζωή έχει πολύ συχνά, μια άσχημη όψη και αθέατη.
Η ζωή για μερικούς ανθρώπους είναι αλλιώς… Είναι πιο δύσκολη, πιο μοναχική είτε γιατί κάποιοι δε τους θυμούνται, είτε γιατί διάλεξαν οι ίδιοι άθελα  τους να ΄ναι μόνοι και το συνήθισαν … αλλοίμονο το συνήθισαν.
Ξέρω… σάς μελαγχολώ… όμως ότι με το να μη μιλάμε για κάτι, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει… αντίθετα όταν μιλάμε όλα αλλάζουν…
Σ΄ αυτούς τους ανθρώπους, τους φίλους της μοναξιάς,  θα αφιερώσω αυτό το άρθρο… επιτρέψτε μου … να κάνω ένα  δώρο ψυχής…
Όταν λοιπόν η μοναξιά γίνει συνήθεια , τότε είναι που σου δείχνει τα μάτια της , μάτια θολά για να σε μπερδεύουν και μάτια καθάρια συνάμα για να προδώσουν το τι συμβαίνει , για να προδώσουν το σφράγισμα της πόρτας μπροστά στο νοιάξιμο του άλλου.
Μα η Μοναξιά … γυναίκα όπως ορίστηκε  απ΄ την αρχή της , ξέρει να μεταμορφώνεται, ξέρει καλά να αλλάζει χίλια πρόσωπα και να σε πλανεύει, σα να ΄ταν συντροφιά.
Ξέρει να γίνεται δουλειά, πολλή δουλειά, εργασιομανία, όπως την είπαν περιπαιχτικά για να γλυκάνουν την χροιά. Και τότε βλέπεις εργασιακά και επαγγελματικά θάματα ,που είναι όλη η ένταση ενός διοχετευμένου συναισθήματος,  αθέατου για τους πολλούς , ίσως αθέατου για όλους.
Ξέρει να γίνεται ψευδαίσθηση  … σα να μη συμβαίνει τίποτε … να θάβεται , να μη μιλιέται, να ξεχνά …μέχρι να έλθει η ώρα να ξυπνήσει … -αλλοίμονο- πιο άγρια από ποτέ γιατί τόσο καιρό μαζεύει  , έπνιγε τον ατμό σε ένα προσωπικό ξεγέλασμα, μέχρι η ώρα να μην αντέξει και να εκραγεί.
Ξέρει να γίνεται ηλεκτρονική μοναξιά, ηλεκτρονική παγίδα σα το σαλόνι που μας φιλοξενεί και  λέγεται διαδίκτυο,  που σου χαρίζει χιλιάδες φίλους και κανένα συνάμα. Σε κάνει να επενδύεις, να μοιράζεσαι, να ανοίγεσαι, να χαίρεσαι, να λυπάσαι , να τραγουδάς  , να σιωπάς , να κοιτάς  τις ζωές των άλλων, να κοιτάς όσα σε αφήνουν οι άλλοι να δεις και να τα ερμηνεύεις όπως εσύ νομίζεις .  Σκέψου πόσο πλανεύεσαι με το να νομίζεις ότι διαβάζεις τους άλλους, ενώ ουσιαστικά διαβάζεις μόνο εσένα, γιατί μόνος σου είσαι σε τούτο δα το καθρέφτισμα .
Η μοναξιά γίνεται και άρνηση , γνωστός μηχανισμός άμυνας σε όλους μας-.  Δε τη γνωρίζουμε , δε τη βλέπουμε … τουλάχιστον αυτό νομίζουμε μέχρι να βγάλουμε τα χέρια μας από τα ματιά μας, που μας έκρυβαν την αλήθεια.
Η μοναξιά ξέρει να γίνεται και γέλιο, αυτοσαρκασμός, σάτιρα  για να αντέξει τη παρουσία της.
Και καμία φορά ξέρει να γίνεται και κλάμα , πόνος, αλήθεια . Βέβαια, αυτό είναι το πιο δύσκολο γιατί πάει παρέα με τις αλήθειες, με τις αποκαλύψεις και το χειρότερο με την αυτοαποκάλυψη. Οδυνηρό να προδίδεις την αλήθεια του εαυτού σου, στον ίδιο σου τον εαυτό . Οδυνηρό να πρέπει να αποχωριστείς τη μασκαράτα, που χρόνια τώρα σε προφύλασσε από σένα . Οδυνηρό να πρέπει να ΣΕ γνωρίσεις.
Και τούτο γιατί η μοναξιά δε θέλει ούτε να μιλά , ούτε να μοιράζεται… δε θέλει φίλους, δε θέλει παρέες, δε θέλει παρηγοριές, δε θέλει  κανέναν. Και την ίδια ώρα, τους έχει ανάγκη όλους για να βγει από το τέλμα της και να προχωρήσει.
Τότε είναι που χρειάζεσαι φίλους, ανθρώπους να σε καταλαβαίνουν , να σου μιλούν , να σε στηρίξουν.
Τότε είναι που χρειάζεσαι αυτό το ξύπνημα , αυτό το χτύπημα της πόρτας, αυτό το σπρώξιμο από το κλείσιμο σου, έξω στη ζωή.
Άλλοτε γίνεται , άλλοτε όχι… σίγουρα όμως γίνεται πιο εύκολα όταν  έχεις κάποιον να σε φροντίσει.
Σίγουρα γίνεται πιο εύκολο όταν έχεις κάποιον να σκύψει δίπλα  σου και να αφουγκραστεί όσα λες και όσα δε λες…
Σίγουρα γίνεται όταν έχεις κάποιον να σε κάνει να θες.
Σίγουρα γίνεται πιο εύκολο, αν κάποιος μπορέσει να κοιτάξει μέσα σου, τόσο μέσα σου που να συναντήσει τη μοναξιά σου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...