Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Σκέψεις που κράτησα...


Σκέψεις που κράτησα σε ένα χαρτί , κάποτε , όταν καθηλώθηκα σε ένα κρεβάτι για 38 ημέρες , κοιτώντας τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει , μέσα από ένα παράθυρο.Σήμερα με αφορμή ένα δημοσίευμά σας για την απελπισία ... το μοιράζομαι μαζί σας...


Ένιωθα ότι ήθελα να τρέξω έξω και να φωνάξω, τι να φωνάξω αλήθεια;
Ξέρετε –σίγουρα ξέρετε- πόσο σκληρό είναι να πονά το σώμα. Τόσο σκληρό ώστε φτάνει να πονά και η ψυχή.
Ξέρετε πόσο σκληρό είναι να πονά η ψυχή; Τόσο σκληρό ώστε φτάνει να πονά το σώμα. Κάτω από κάθε ασθένεια κρύβεται μια ψυχασθένεια είπε ο εκκεντρικός Freud ξέροντας την αντίδραση που θα προκαλέσει.
Κι όλα τούτα τα σκεφτόμουν ενώ έτρεχα δίχως να τρέχω, ενώ μιλούσα , δίχως να μιλώ, ενώ πόναγα δίχως να πονώ… δίχως να πονώ;
Πώς να τρέξεις ενώ είσαι κατατρεγμένος, μόνος, αφημένος; Πώς να τρέξεις όταν δε μπορείς; Πώς να τρέξεις χωρίς πόδια, χωρίς ανάσα, χωρίς καρδιά; πώς να τρέξεις αφού δεν ξέρεις πού να πας; Πώς να τρέξεις άμα δεν έχεις σκοπό;

Μόνο κοιτάς , κοιτάς τα πρωινά και τα δειλινά που σε επισκέπτονται σαν αμίλητοι επισκέπτες παρηγοριάς. Κοιτάς ένα παράθυρο, σα να ναι εκεί για να σου κλέψει τη ματιά για να μην μπορέσει να βγει παραέξω, να μη βγει στη ζωή.
Φωνάζεις …. Φωνάζεις σαν αυτά τα όνειρα που δεν έχουν φωνή, που έχουν μόνο κραυγή σιωπής, χιλιάδες φορές πιο αφόρητη από τη κραυγή .
Είμαι εδώ θες να πεις αλλά δεν είσαι
Φοβάμαι θες να πεις….
Κρυώνω θες να πεις….
Πονώ θες να πεις αλλά….
Μοναξιά… ατέρμονη μοναξιά

Κοίτα με, γέρασα χωρίς να προλάβω να γίνω νέος
Κοίτα με , έσπασα προτού να προλάβω να γίνω δυνατός
Κοίτα με ψάχνω κάπου εκεί που μ΄ άφησες….
Ξέρω δε με γνωρίζεις … είναι που στολίστηκα
Δε ξέρω για ποιον , δε ξέρω για τί στολίστηκα …μάλλον για μένα , για να πείσω τον εαυτό μου ότι κάπου εδώ είμαι, ανάμεσα σε σκιές, σε αλλόκοτες εικόνες, σε ξένους και γνωστούς, σε φίλους που αναζητούν και αυτοί το λόγο που είναι κάπου εκεί.
Κι ύστερα πάλι μοναξιά … εκεί στο ραντεβού σου με το ξημέρωμα και το δειλινό, εκεί που μέσα από παράθυρα μετράς το χρόνο .
Εκεί που μέσα από ήχους τηλεφώνων αρπάζεις τη ζωή
Εκεί που μέσα από νιόφερτες αλλόκοτες σελίδες ,ακούς ότι σ΄ αφήσανε ν΄ακούς, βλέπεις όσα σ΄αφήνουνε να βλέπεις.
Εκεί που γράφεις, που ξεγράφεις, που ονειρεύεσαι, που πετάς ότι ονειρεύτηκες σε μια φωτιά και ύστερα παρακολουθείς τις σκέψεις σου καθώς καίγονται σα να ΄ταν ξένες, άλλων… και τότε καταλαβαίνεις τον πόνο των άλλων. Πόσο δύσκολο ήταν να τον νοιώσεις πριν…

Αγγελική Ρουμελιώτου.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...