Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Η ανατομία μίας αδιάφορης κοινωνίας…

Καθημερινά γινόμαστε  μάρτυρες περιστατικών με ανθρώπους  που έχουν ανάγκη, με ανθρώπους  που έχουν πέσει θύματα ρατσιστικής  συμπεριφοράς, με ανθρώπους που το κράτος τους έχει πετάξει στο περιθώριο  και δεν κάνουμε τίποτα.
Συγκλονιστική είναι η εξομολόγηση ενός νέου του Γιάννη Πετρόπουλου που η  σκληρή μοίρα της ζωής τον ανάγκασε να είναι καθηλωμένος στο καροτσάκι  εδώ και πολλά χρόνια όταν θέλησε να διεκπεραίωση μία υπόθεσή του  στα δικαστήρια του Πύργου.
«Ένιωσα σαν  πειραματόζωο. Για να ανέβω μέχρι τον εσωτερικό χώρο έπρεπε να με σπρώξουν τρεις αφού η ράμπα ήταν απότομη και δεν μπορούσα μέσα. Ενώ όταν χρειάστηκε να ανέβω στον δεύτερο όροφο το ανσασέρ που έχουν βάλει δεν ήξερε κανείς να το θέσει σε λειτουργία και δεν γνώριζαν αν λειτουργεί. Γιατί μας αποκλείουν από τους χώρους που μπορεί να πάει ένας άνθρωπος που περπατάει. Εμείς δεν ζούμε σε αυτή την κοινωνία.  Δεν είμαστε μέλη της», είναι τα αμείλικτα ερωτηματικά που έθετε ένα νέο παιδί. Η απάντηση που πήρε ήταν μία ηχηρή σιωπή. Μία σιωπή που φώναζε δυνατά για την αδιαφορία μιας κοινωνίας που θέλει να λέει ότι είναι ανθρωποκεντρική…
Λόγια… λόγια  για κατανάλωση και για εντυπώσεις που ποτέ δεν έγιναν πράξη… μέχρι σήμερα. Βλέπουμε τους ανθρώπους αυτούς που η μοίρα τους στέρησε το δικαίωμα να ζουν μία φυσιολογική ζωή λόγω των κινητικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν να καλούνται σε καθημερινή μέρα τον αποκλεισμό, την αδιαφορία και τον ρατσισμό μίας κοινωνίας που βαδίζει στο 2010
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...