Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Μιά προσωπική μάχη στο όνομα του ευρύτερου συμφέροντος.


Στάση ανυποχώρητη για μια ολόκληρη χρονιά


Άρνηση εξυπηρέτησης, ειρωνική στα όρια του χλευασμού αντιμετώπιση της αναπηρίας: Η ρατσιστική στάση – συμπεριφορά που αντιμετώπισε προ διετίας η 26χρονη δικηγόρος με απώλεια όρασης Πωλίνα Παπανικολάου όταν αξίωσε την αρωγή δικαστικού υπαλλήλου για μία τυπική νομική διεκπεραίωση, είναι μία συνήθης υπόθεση για χιλιάδες εργαζόμενους επιστήμονες με αναπηρία , ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας. Συνήθης είναι και ο νόμος της σιωπής που στις συγκεκριμένες υποθέσεις κυριαρχεί. Η νεαρή δικηγόρος τον έσπασε. Ο αγώνας της για δικαίωση διήρκησε ολόκληρη την χρονιά που μας πέρασε και ακόμα συνεχίζεται...
Όταν η κυρία Παπανικολάου κατήγγειλε την εναντίον της ρατσιστική συμπεριφορά, έγινε αποδέκτης της “προσφοράς” το όλο ζήτημα να λυθεί/εκτονωθεί δια της υποβολής μίας τυπικής συγγνώμης από πλευράς του υπαλλήλου. Αρνήθηκε, όχι από διάθεση τιμωρητική ή εκδικητική, αλλά για να δημιουργηθεί ένα “θετικό προηγούμενο” υπέρ όλων των νεαρών επιστημόνων με αναπηρία που βιώνουν αντίστοιχες συμπεριφορές, μεταφραζόμενο σε τιμωρία έστω ενός αυτουργού τους.
Η επιμονή της στην “άρνηση συγγνώμης” γέννησε τους πρώτους εναντίον της ψιθύρους και σχόλια, όμως η νεαρή δικηγόρος επέμεινε. Στο πλευρό της κατόρθωσε λίαν συντόμως να στρατεύσει τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, που αναγνώρισε στην “περίπτωση” μία τρανή ευκαιρία συνολικής αντιμετώπισης των ρατσιστικών συμπεριφορών που ουκ ολίγες είναι στην διαδικασία απονομής δικαίου στην χώρα μας. Του ΔΣΑ πρωτοστατούντος και σε συνεργασία με την Εθνική Συνομοσπονδία ΑμεΑ και την Εθνική Επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου, τον Απρίλιο του 2009 έγινε το πρώτο βήμα για την κατάθεση πλήρους σχεδίου κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των ΑμεΑ στην σχέση τους με τους δικαστικούς φορείς και θεσμούς.
Τα πράγματα όμως δεν ωριμάζουν απ’ τη μία στιγμή στην άλλη, πόσο μάλλον στην επί χρόνια ανώριμη σε θέματα δικαιωμάτων πατρίδα μας, γι’ αυτό και η απόφαση του πειθαρχικού οργάνου που εκδίκασε την καταγγελία Παπανικολάου ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Δεν απήλλαξε απλώς τον κατηγορούμενο υπάλληλο, αλλά και μ’ ένα σκεπτικό παράδειγμα προς αποφυγήν, το οποίο σα να ήθελε να τιμωρήσει την καταγγέλλουσα για το θάρρος της να καταγγείλει(!) ούτε λίγο ούτε πολύ αμφισβητούσε ως ... ψευδή την αναπηρία της. Η μάχη στο αποκορύφωμά της, μιας και πλέον ξέφευγε από τα τυπικά όρια της απονομής δικαίου, γινόταν 100% ιδεολογική. Γεννημένη πολεμίστρια η διπλά προσβεβλημένη πλέον νεαρή δικηγόρος ανταποκρίθηκε στην πρόκληση, δεν λιγοψύχησε, αναβάθμισε την στρατηγική της, αξίωσε την παρέμβαση του ιδίου του τότε υπουργού δικαιοσύνης. Ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 2009 και ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, άσκησε προσφυγή κατά της απαλλακτικής για τον υπάλληλο απόφασης, διατηρώντας ανοικτό τον δρόμο τόσο για την δικαίωση της Π. Παπανικολάου όσο και για την δημιουργία θετικού προηγούμενου υπέρ όλων των επιστημόνων με αναπηρία.
Οριστική δικαίωση; Οπως απεδείχθη με την αυλαία της χρονιάς, αυτού του είδους οι μάχες που επί της ουσίας αμφισβητούν τα πλέον παγιωμένα στερεότυπα και προκαταλήψεις, προϋποθέτουν πολλές μικρές ήττες και απογοητεύσεις μέχρι οριστικά να κερδηθούν. Σύμφωνα με ασφαλέστατες πληροφορίες, το “πειθαρχικό” του ΣτΕ δεν επέτρεψε την δημιουργία του θετικού προηγούμενου για την οποία η 26χρονη δικηγόρος επί έναν ολόκληρο χρόνο αγωνίστηκε και αγωνίζεται , απορρίπτοντας με το “συγκρουσιακό” 3-2 την υπουργική προσφυγή. Ανυποχώρητη η Παπανικολάου και πιό έμπειρη πλέον μετά τα επάλληλα πήγαινε – έλα του 2009, προετοιμάζει τις νέες κινήσεις και ενέργειές της θέτοντας ως χρονικό όριο του αγώνα της την οριστική της δικαίωση. Οποτε αυτή και εάν έρθει...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...