Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Όχι στην δακρύβρεχτη αναπαραγωγή του παγιωμένου μύθου της αναπηρικής δυστυχίας.

Η σημερινή 3η Δεκεμβρίου θα μας βρει για άλλη μια χρονιά να τηλέγιορτάζουμε την ημέρα των :
ατόμων με ειδικές ανάγκες, ατόμων με ειδικές δεξιότητες ,ατόμων με ειδικές αναπηρίες ,των ηρώων της ζωής ,τους νικητές της αναπηρίας…….. και η εφευρετικότητα της βλακείας δεν έχει τέλος .
Oι ανθρωπιστές δημοσιογράφοι Θα αναδείξουν τους πραγματικούς ήρωες της ζωής που ζωγραφίζουν παρότι είναι ανάπηροι , τους αθλητές που διακρίνονται παρότι δεν είναι αρτιμελείς. Η μικρή οθόνη θα πλημυρίσει από ρετουσαρισμένες εικόνες μικρών παιδιών με αναπηρία σε slow motion και όλα αυτά επενδυμένα με κλαψιάρικη και μίζερη μουσική. Απεγνωσμένους γονείς να ζητούν σε απαστράπτουσες και φιλάνθρωπες τηλε-δημοσιογράφους του μεσημεριανού ρεπερτορίου λύση στο “κακό” που τους βρήκε, πολιτικούς να απολογούνται για όσα δεν έχουν πράξει και με δάκρια στα μάτια να αποχωρούν μετά την χιλιοπαιγμένη παράσταση τους από την εκδήλωση χτυπώντας φιλικά στην πλάτη το πρόεδρο του σωματίου που τους κάλεσε. Ακόμα βραβεύσεις, πολλές βραβεύσεις σε πρόσωπα αυτοσυστημένα, ανάπηρους παντογνώστες, που φέρουν τον κωδικό της αναπηρίας όπως τον επιτάσσει η κυρίαρχη άποψη και παίζουν αυτό τον ρόλο με το αζημίωτο βέβαια!! Κάπου εκεί η μεγάλη τηλέγιορτή θα τελειώσει, τα φώτα θα χαμηλώσουν και θα ασχοληθούμε –τηλεοπτικά- με το θέμα όταν θα πρέπει -για έναν παράξενο λόγο- να κάνουμε τον θεατή να συγκινηθεί ή να νιώσει σε καλύτερη μοίρα!!!!
Υπάρχει όμως και ο πραγματικός κόσμος που δεν αποδέχεται ρολάκια σε τηλεοπτικά παράθυρα και αγωνίζεται καθημερινά για μια καλύτερη ποιότητα ζωής .
Κάποιος λοιπόν σήμερα, όπως κάθε μέρα θα επιστρέψει στο σπίτι του και ο χώρος στάθμευσης θα είναι κατειλημμένος από κάποιον ασυνείδητο που με το έτσι θέλω κατέλαβε ένα αναπηρικό parking .
Ένας γονιός θα βρίσκεται σε απόγνωση διότι το παιδί του γίνεται μπαλάκι μετάξι εισαγγελικής παραγγελίας, συντηρητικών εκπαιδευτικών και αγανακτισμένων γονέων “κανονικών” παιδιών.
Κάποιος άλλος θα φιλήσει κατουρημένες ποδιές για μια θεσούλα στο δημόσιο .
Ένας άλλος θα περνά επιτροπές, για άλλη μια φορά για να πιστοποιηθεί ότι παραμένει ακρωτηριασμένος.
Κάποιος άλλος θα σιχτιρίζει, όχι για την αναπηρία του, αλλά για την ποιότητα της αποκατάστασης σε τούτο δω τον τόπο.
Κάποιος δάσκαλος θα αντιμετωπίσει την ρατσιστική συμπεριφορά από συναδέλφους ,προσάπτοντας του επικινδυνότητα και ανεπάρκεια εξαιτίας της αναπηρίας του.
Ένας άλλος θα συζητά με “ομοίους” του και θα ψάχνει τον τρόπο για να απαιτήσουν από κοινού τα αυτονόητα .
Κάποιος άλλος θα ερωτεύεται, θα γελά, θα απογοητεύεται , θα έχει προσωπικές και επαγγελματικές επιτυχίες , αποτυχίες ….
Δεν χρειάζεται λοιπόν να προσεγγίσουμε αυτήν την ημέρα ούτε με ευαισθησία ούτε με αγάπη ούτε με ευχολόγια .
Η παραβίαση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά και η αλλοίωση του ρόλου του πολίτη με αναπηρία είναι το ζητούμενο προς επίλυση.
Όχι λοιπόν σε έρευνες που δεν έχουν πρακτική εφαρμογή.
Όχι σε αβίαστα ευχολόγια που ξεστομίζουν οι πολιτικοί.
Όχι στην δακρύβρεχτη αναπαραγωγή του παγιωμένου μύθου της αναπηρικής δυστυχίας.
Όχι στους φιλάνθρωπους που κανιβαλίζουν εις βάρος ενός ολόκληρου χώρου και όχι μόνο, κανιβαλίζουν ενάντια συνολικά της κοινωνίας παριστάνοντας ότι αποτελούν παραδείγματα ευαισθησίας.
Ναι στην διεύρυνση της κοινωνίας.
Ναι στην ενεργή συμμετοχή όλων όσων παραβιάζονται τα δικαιώματα τους.
Ναι στη ενιαία εκπαίδευση.
Ναι στον προοδευτικό τρόπο σκέψης .


Αντώνης Ρέλλας
Σκηνοθέτης – πολίτης με αναπηρία 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...