Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

«Η πραγματική μου ζωή άρχισε στα 30. Την μέρα που εγκατέλειψα το ίδρυμα.»

Κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Ευρωπαϊκής Μέρας των Ανθρώπων με Αναπηρία, στις 3 και 4 Δεκέμβρη στις Βρυξέλλες, η αυτό-συνήγορος Senada Haliceviv, Πρόεδρος της ΄Ενωσης αυτό-συνηγόρων της Κροατίας και μέλος του Διοικ. Συμβουλίου της Inclusion Europe, επισήμανε την σπουδαιότητα της ανεξάρτητης διαβίωσης στην κοινότητα για τους ανθρώπου με αναπηρία, μέσα από την δική της προσωπική ιστορία. 


Ονομάζομαι Senada Halilčević.
Λόγω της οικογενειακής μου κατάστασης πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής ου μέσα σε ιδρύματα.. Εκεί τελείωσα το ειδικό δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο. Μετά την αποφοίτησή μου από το λύκειο επέστρεψα στην οικογένειά μου. Δεν μπορούσα να βρω δουλειά και η κατάσταση στην οικογένειά μου γίνονταν ολοένα και δυσκολότερη. ΄Ετσι κατέληξα και πάλι στο ίδρυμα. 
΄Όταν ζούσα στο ίδρυμα παρατηρούσα συχνά τη ζωή των ανθρώπων μέσα στην κοινότητα. Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί να μην μπορώ κι εγώ να ζω σαν κι αυτούς. Οι νέοι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται, πηγαίνουν σχολείο, στο κολέγιο, στην δουλειά. Εγώ γιατί να μην μπορώ να το κάνω? 
Στο ίδρυμα δεν μπορούσα να αποφασίζω για τον εαυτό μου. Οι καταστάσεις αποφάσιζαν για μένα. Οι άνθρωποι του ιδρύματος μου έλεγαν συχνά ότι κάνω καλύτερη ζωή από αυτούς που ζουν έξω. Αυτοί πρέπει να δουλεύουν, ενώ εσύ έχεις ένα έτοιμο πιάτο φαγητό, καθαρά ρούχα, και το σημαντικότερο, έχεις μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου. Εσύ δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα μου έλεγαν, είναι σαν να ζεις σε ξενοδοχείο. 
Εγώ όμως ήθελα να ζω όπως όλοι οι άνθρωποι. 
΄Ηθελα να φύγω από το ίδρυμα. ΄Ετσι άρχισα να ψάχνω για πληροφορίες. Κάποια στιγμή έμαθα ότι στο Ζάγκρεμπ υπήρχει μια ΄Ενωση που προωθεί την ένταξη των ανθρώπων με νοητική Αναπηρία στην κοινότητα και τους παρέχει υποστήριξη. Με την βοήθεια του κοινωνικού μου λειτουργού επικοινώνησα μαζί τους και συναντηθήκαμε. Από την πρώτη κιόλας συνάντησή μαζί τους έμαθα για τον τρόπο που θα έκανε την επιθυμία μου πραγματικότητα. 
Εδώ και 2 1 /2 χρόνια ζω μέσα στην κοινότητα. Μένω μόνη. ΄Εχω ένα μικρό διαμέρισμα και μια δουλειά που αγαπάω πάρα πολύ. ΄Οταν ξεκίνησα να ζω στην κοινότητα τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. ΄Επρεπε να μάθω πολλά καινούρια πράγματα. Είχα όμως πάντα την βοήθεια που χρειαζόμουν. Στην αρχή χρειαζόμουν περισσότερη υποστήριξη. Σήμερα χρειάζομαι ελάχιστη, κυρίως στην διαχείρηση του σπιτιού. Με υποστηρίζουν βοηθοί κι εγώ αποφασίζω για το είδος της υποστήριξης που έχω ανάνγκη. 
Ζω όπως όλοι οι άνθρωποι. Η ζωή μου άλλαξε. Για πρώτη φορά νιώθω χρήσιμη γιατί είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω στην κοινότητα που ζω και εργάζομαι. Δουλεύω ως ανεξάρτητη συνήγορος στην ΄Ενωση αυτό-συνηγόρων του Ζάγκρεμπ. Συνεργάζομαι με άλλους αυτό-συνηγόρους από την Κροατία και την Inclusion Europe. Υποστηρίζουμε όλα τα άτομα με νοητική αναπρία για να γίνουν ισότιμα μέλη των κοινωνιών τους. 
Μεγάλος αριθμός ανθρώπων με νοητική Αναπηρία εξακολουθεί να ζει σε ιδρύματα. Μέσα σ` αυτά δεν μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι για τη ζωή τους. Ισχύει η αντίληψη ότι οι εργαζόμενοι ή οι κηδεμόνες είναι αυτοί που πρέπει να αποφασίζουν για το καλό τους. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Σε κάθε άνθρωπο πρέπει να δίνεται η ευκαιρία να αποφασίζει για τη ζωή του, να παίρνει αποφάσεις με ποιον και πού θέλει να ζήσει.
Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία αναφέρετε σε αυτό το θέμα. Το άρθρο 19 ορίζει ότι όλα τα άτομα με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να ζουν στην κοινότητα όπως όλοι οι άνθρωποι. ΄Εχουν δικαίωμα για υποστήριξη εκεί που την έχουν ανάγκη. 
Παρά το γεγονός ότι αρκετές χώρες επικύρωσαν αυτή την σύμβαση, ακόμα δεν έχει εφαρμοστεί πλήρως. Οι αυτό-συνήγοροι απαιτούν την άμεση εφαρμογή του άρθρου 19 .
Η πραγματική μου ζωή άρχισε στα 30 χρόνια μου. Ξεκίνησε την ημέρα που εγκατέλειψα το ίδρυμα.
Σε όλα τα άτομα που ζουν σε ιδρύματα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να ζήσουν την πραγματική τους ζωή.
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...