Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Μας έχουν ανάγκη…



Ένα χαμόγελο, μία καλημέρα, ένα γλυκό λόγο, μία καλή κουβέντα, μια πράξη παροχής βοήθειας στον διπλανό μας είναι  τα όπλα με τα οποία μπορούμε να πολεμήσουμε την μοναξιά μέσα στην οποία ζούμε.
Γιατί μπορεί σε καθημερινή βάση να ερχόμαστε σε επαφή με εκατοντάδες ή δεκάδες ανθρώπους αλλά στην ουσία με κανέναν από αυτούς δεν μιλάμε με την γλώσσα της ψυχής.
Ακόμα και με τους δικούς μας λέμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα για να κρατήσουμε την επικοινωνία μας μαζί τους σε ένα επίπεδο ποιο ζεστό από ότι με τους άλλους.
Όμως το συναίσθημα της μοναξιάς και η συμπεριφορά που απορρέει από αυτό γίνονται σε καθημερινή βάση όλο και ποιο έντονα εμφανής.
Πότε παραχωρήσαμε την θέση μας στην σειρά στον άλλο με χαμόγελο και όχι με μουρμούρα; Πότε περιμέναμε να παρκάρει ο άλλος το αυτοκίνητο χωρίς στα 10 δευτερόλεπτα να έχουμε κορνάρει; Πότε ακούσαμε τους δικούς μας να μας λένε τα προβλήματά τους χωρίς να κοιτάμε το ρολόι και να είμαστε εκεί παρών ψυχικά και νοητικά; Πότε αφιερωθήκαμε σε ένα σκοπό ολοκληρωτικά ως άνθρωποι που έχει να κάνει με τα προβλήματα του διπλανού μας; Ίσως σπάνια…
Και ξέρετε γιατί; Γιατί πάνω από όλα βάζουμε τον εαυτό μας και τις ανάγκες που έχει αυτός και όχι το τι συμβαίνει δίπλα μας… για αυτό και ζούμε στην μοναξιά μας. Μία μοναξιά που συνεχώς απομακρύνει τον ένα από τον άλλο, μία μοναξιά που δεν αφήνει να δούμε τις ανάγκες του διπλανού μας που μπορεί να είναι και δικές μας αλλά επειδή είναι του άλλου να μην τις βλέπουμε. Γιατί ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποίησει ότι ο ένας έχουμε την ανάγκη του άλλου. Ότι κάποιοι μας έχουν ανάγκη όπως και εμείς τους έχουμε ανάγκη.  


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...