Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

«Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» (άρθρο 2 του συντάγματος της Ελλάδας)

Παρ` όλα αυτά τα άτομα με Νοητική Αναπηρία εξαιτίας της ιδιαιτερότητας της αναπηρίας και της περιορισμένης αυτονομίας τους, λόγω έλλειψης των κατάλληλων δομών υποστήριξης και εκπαίδευσης, βιώνουν καθημερινά την προκατάληψη, την απομόνωση και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά τους αγνοούνται και καταπατούνται.
Στην πλειονότητα τα άτομα με νοητική αναπηρία δεν έχουν πρόσβαση
- στην εκπαίδευση
- στην εργασία
- στην υγεία και τις υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας
- στα μέσα μεταφοράς
- στην ψυχαγωγία και τον πολιτισμό

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ

Τα περισσότερα, ειδικά μετά την ηλικία των 22 χρόνων, ζουν αποκλεισμένα στα σπίτια τους ως «προστατευόμενα μέλη» των γονιών τους, οι οποίοι χωρίς κρατική υποστήριξη και κοινωνική συμπαράσταση καλούνται μέχρι να εγκαταλείψουν τα «εγκόσμια» να σηκώσουν το «βάρος» που συμπεριλαμβάνει ο όρος «αναπηρία», με τον φόβο και την αγωνία τι θα απογίνει το παιδί τους αν τους συμβεί κάτι…

ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ
Σου δίνω και μου δίνεις
αγάπη κι ελπίδες.
Μια λάμψη έχουν τα μάτια
και σε μάτια αντανακλούν
αγάπη κι ελπίδες.
Η λάμψη φωτίζει τη θάλασσα.
Δίνω μια και σπάω το γυαλί
και αγγίζω την καρδιά που χάλασα.
Κι όταν σπάσει το γυαλί,
ανακυκλώνεται η ζωή
και αυτό σημαίνει αγάπη.
Σου δίνω και μου δίνεις
αγάπη κι ελπίδες...

Γραμμένο από τον Μάρκο (έχει σύνδρομο DOWN και τραυλισμό)



για πληροφορίες: http://www.facebook.com/group.php?gid=172583000183&ref=mf&v=info
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...