Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Μπορούμε να κάνουμε κάτι….


Ο πολιτισμός  μίας χώρας φαίνεται από το πόσο φροντίζει τις ασθενέστερες ομάδες, οι οποίες χαρακτηρίζονται κυρίως από την μην δυνατότητα επιβίωσης… Δυστυχώς η κρατική μηχανή και η πολιτική  βούληση σε αυτόν τον τομέα έχουν αποδειχτεί στο πέρασμα των χρόνων ανεπαρκείς. Για αυτό και κατέστη ανάγκη να γεννηθούν μία σειρά από δράσεις που θα  καλύψουν αυτό το τεράστιο κενό, βασιζόμενες πάντα στην οικειοθελή προσφορά. Δηλαδή ο άνθρωπος ως μονάδα να σκέφτεται για τον άνθρωπο. Σήμερα δυστυχώς σε μία εποχή που ο ατομικισμός έχει φθάσει στα ύψη, αρχίζει όλο και περισσότερο ο κόσμος να κοιτάει δίπλα του γιατί φοβάται ότι αυτό που σήμερα συμβαίνει στο σπίτι του γείτονα αύριο θα έχει μπει και στο δικό του.
Τα κινήματα ευαισθητοποίησης και εκδήλωσης της ανθρωπιάς αυξάνουν συνεχώς αλλά τα περισσότερα κάνουν μία εντυπωσιακή αρχή και στην συνέχεια μειώνουν συνεχώς την αποτελεσματική παρέμβαση στην βελτίωση των συνθηκών ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού των τοπικών κοινωνιών λόγω της κούρασης από το μεγάλο και δύσκολο έργο που έχουν αναλάβει και υλοποιούν. Για αυτό και θα πρέπει όλο και περισσότεροι να συμμετέχουμε σε κινήματα που έχουν ως αφετηρία τον άνθρωπο και τελικό προορισμό στον άνθρωπο… γιατί αν λείψει αυτός δεν θα υπάρχουν κοινωνίες… Ένας άγνωστος, τον οποίο  συνάντησα στο λιμάνι του Κατακόλου όπου είχα πάει βόλτα για να δω την θάλασσα και να ηρεμήσω, με είδε μελαγχολικό και σκεφτικό  με πλησίασε και  μου είπε «Τι σκέφτεσαι. Εσύ έχεις να βάλεις βενζίνη στο αυτοκινητό σου να έρθεις εδώ και να ησυχάσεις για λίγη ώρα ενώ εγώ όχι.  Γιατί ρε φίλε εσύ έχεις να δώσεις στα παιδιά σου δέκα λεπτά και εγώ όχι. Γιατί ρε φίλε δεν έρχεσαι να πεις για το δικό μου πρόβλημα να κάνεις κάτι να το λύσεις για να μπορέσω και εγώ να αγοράσω ένα στυλό στο παιδί μου που πάει Πέμπτη Δημοτικού» . Του ζήτησα το όνομά του που μένει για να μπορέσω να κάνω κάτι να δούμε τι μπορεί να γίνει και μου απάντησε: «Αυτά στα λέει ένας άνθρωπος του οποίου  η ταυτότητα δεν έχει σημασία γιατί είναι εκατοντάδες στη θέση του χιλιάδες που δεν έχουν να φάνε, να πάρουν φάρμακα, να πάρουν ρούχα και ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε θα ενδιαφερθούν και για αυτούς»….
Παναγιώτης Παυλόπουλος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...